کشیدن دندان

درد شدید همیشه به معنی نیاز به کشیدن دندان نیست. در بسیاری از موارد، با درمان ریشه یا ترمیم می‌توان دندان را حفظ کرد. کشیدن دندان معمولاً زمانی توصیه می‌شود که امکان درمان و نگهداری آن وجود نداشته باشد.

در بیشتر موارد، اگر دندان با عصب‌کشی و روکش قابل حفظ باشد، این روش نسبت به کشیدن دندان ارجح است؛ زیرا حفظ دندان طبیعی به عملکرد بهتر در جویدن، حفظ استخوان فک و جلوگیری از جابه‌جایی دندان‌های مجاور کمک می‌کند. کشیدن دندان معمولاً زمانی توصیه می‌شود که دندان به‌قدری آسیب دیده باشد که دیگر امکان ترمیم و نگهداری آن وجود نداشته باشد.

زمان مناسب به شرایط استخوان فک، وجود یا نبود عفونت و نظر دندانپزشک بستگی دارد. در برخی افراد امکان کاشت ایمپلنت بلافاصله پس از کشیدن دندان وجود دارد و در برخی دیگر باید چند هفته یا چند ماه صبر کرد.

بسته به علت مشکل، به تعویق انداختن کشیدن دندان می‌تواند باعث گسترش عفونت، افزایش درد، آسیب به دندان‌های مجاور و حتی تحلیل استخوان فک شود. به همین دلیل بهتر است قبل از تصمیم‌گیری، دندان توسط دندانپزشک معاینه شود.

حفظ دندان طبیعی همیشه اولویت دندانپزشک است. اگر دندان با درمان ریشه و ترمیم قابل نگهداری باشد، معمولاً کشیدن آن توصیه نمی‌شود و کشیدن فقط زمانی انجام می‌شود که امکان حفظ دندان وجود نداشته باشد.

لخته خون نقش مهمی در ترمیم محل کشیدن دندان دارد. اگر این لخته زودتر از بین برود، ممکن است عارضه‌ای به نام «خشک شدن حفره دندان» ایجاد شود که با درد شدید همراه است و نیاز به مراجعه به دندانپزشک دارد.

بله، در بسیاری از موارد دندان‌های مجاور به مرور به سمت فضای خالی حرکت می‌کنند و ممکن است نظم دندان‌ها، نحوه جویدن و حتی سلامت استخوان فک تحت تأثیر قرار بگیرد. به همین دلیل معمولاً جایگزینی دندان از دست‌رفته توصیه می‌شود.

به جز دندان‌های عقل، معمولاً توصیه می‌شود جای خالی دندان کشیده‌شده رها نشود؛ زیرا به مرور زمان دندان‌های مجاور حرکت می‌کنند، دندان مقابل از جای خود خارج می‌شود و ممکن است نظم بایت و جویدن مختل شود. بسته به شرایط استخوان و سلامت دهان، جایگزینی دندان با ایمپلنت، بریج یا پروتز انجام می‌شود. در بسیاری از موارد، ایمپلنت بهترین گزینه برای جایگزینی دائمی است، اما زمان مناسب آن باید پس از معاینه توسط دندانپزشک مشخص شود. هرچه این تصمیم زودتر گرفته شود، احتمال تحلیل استخوان و نیاز به درمان‌های پیچیده‌تر کمتر خواهد بود.

وجود درد خفیف تا متوسط، تورم مختصر، خونابه و کمی محدودیت در باز کردن دهان طی ۲ تا ۳ روز اول طبیعی است و معمولاً با داروهای تجویز شده کنترل می‌شود. اما اگر خونریزی شدید و مداوم داشتید، درد شما بعد از ۳ روز به جای بهتر شدن شدیدتر شد، تب، بوی بد دهان، خروج چرک یا تورم رو به افزایش ایجاد شد، باید در اولین فرصت به دندانپزشک مراجعه کنید. این علائم ممکن است نشانه عفونت یا حفره خشک باشند و نیاز به درمان دارند.

بهتر است تا زمانی که بی‌حسی کاملاً از بین نرفته، معمولاً ۲ تا ۳ ساعت، از خوردن و آشامیدن خودداری کنید تا به‌طور ناخواسته لب، گونه یا زبان خود را گاز نگیرید. پس از آن می‌توانید غذاهای نرم و خنک مانند سوپ ولرم، پوره، ماست یا تخم‌مرغ آب‌پز مصرف کنید. تا ۲۴ ساعت اول از خوردن غذاهای سفت، تند، داغ و همچنین نوشیدن با نی خودداری کنید، زیرا این موارد می‌توانند باعث جدا شدن لخته خون و بروز عارضه «حفره خشک» شوند.

به طور کلی، ساعات ابتدایی روز (صبح تا اواسط ظهر) بهترین زمان برای کشیدن دندان محسوب می‌شود. البته مهم‌تر از ساعت انجام درمان، وضعیت عمومی سلامت بیمار است. اگر بیماری زمینه‌ای مانند دیابت، فشار خون یا مصرف داروهای رقیق‌کننده خون دارید، ممکن است دندانپزشک زمان مناسب‌تری را با توجه به شرایط شما پیشنهاد کند.